ترمیم مو در یک جلسه(پدیده جوان)| ترمیم مو"کاشت مو"ریزش مو"پیوند مو"الوپسی"مو"tarmim moo"tarmimemoo"kashtmoo

تاریخچه استفاده از بخش‎هایی از پوست سر که در آن بافتی از پوست سر به همراه منبع اصلی تولید خونش به یک منطقه طاس کاشته شود، به قرن 19 بر می‎گردد. استفاده از تکنیک‎های کاشت موی مدرن به دهه 30 میلادی در ژاپن بر می‎گردد که آن موقع جراحان از گرافت‎های کوچک و حتی "گرافت‎های واحد فولیکولی" برای جایگزین کردن مناطق آسیب دیده ابرو یا مژگان، ولی نه در رابطه با برطرف سازی طاسی، استفاده می‎کردند. در آن زمان تلاش‎های آن‎ها مورد توجه گسترده‎ای قرار نگرفت، و آسیب‎های جنگ جهانی دوم به کشور آن‎ها پیشرفت‎های آن‎ها را تا دو دهه دیگر مخفی نگه داشت. در اواخر دهه 50 بود که عصر مدرن کاشت مو در جهان غرب شروع شد، زمانی که یک متخصص پوست نیویورکی به اسم نرمن ارنریش (Norman Orentreich) با استفاده از بکارگیری گرافت‎های آزاد دهنده در بیماران دارای الگوی طاسی مردانه شروع به آزمایش کرد. قبل از این تصور می‎شد که موی کاشته شده بیشتر از موی اولیه در منطقه "گیرنده" رشد نمی‎کند. دکتر ارنریش نشان داد که استفاده از چنین گرافت‎هایی باعث می‎شود که موهای جدیدی در منطقه گیرنده رشد کنند که دوام آن‎ها به همان اندازه‎ای باشد که در محل اولیه خود در اختیار داشته‎اند. سپس این دکتر والتر پی انگر (Walter P. Unger) بود که پارامتر‎های "ناحیه مطمئن دهنده" را تعریف کرد که از آن می‎توان دایمی ترین فولیکول‎های مو را برداشت کرد، از این پارامتر‎ها دیگر به عنوان پایه اساسی برداشت فولیکول مو، خواه روش نواری، خواه روش FUE استفاده می‎شود. تا 20 سال بعد، جراحان بر روی گرافت‎های کاشت موی کوچکتر کار کردند، ولی نتایج از نظر موفقیت بسیار محدود بود، بطوریکه استفاده از گرافت‎های دو تا چهار میلیمتری منجر می‎شد سر شخص ظاهر عروسکی به خود بگیرد. در دهه 80، شروع استفاده از برش‎های نواری جایگزین تکنیک قبلی شد و کارلوس یوبل (Carlos Uebel) در برزیل استفاده از تعداد بیشتری از گرافت‎های کوچک را مشهور ساخت، درحالیکه در آمریکا دکتر ویلیام راسمن (William Rassman) در یک جلسه درمانی شروع به استفاده از هزاران "میکروگرافت" کرد. در اواخر دهه 80، دکتر B.L. Limmer استفاده از میکروسکوپ برجسته نما را برای تبدیل یک نوار دهنده به میکروگرافت‎های کوچک باب کرد. به دنبال آن روش کاشت موی واحد فولیکولی شروع به شکل گیری کرد، و شکاف‎ گرافت‎ها و اندازه آن‎ها کوچکتر شد. این گرافت‎های کوچکتر به جراحان اجازه میدهد تا گرافت‎های واحد فولیکولی بیشتری را در منطقه پذیرنده قرار دهند. به دنبال موفقیت‎های کسب شده جراحان نیز توجهی بیشتری به این کلیت ماجرای گرافت‎های کاشته شده معطوف ساختند. اتخاذ تکنیک "برش جانبی" در اوایل شروع سال 2000، باعث شد تا جراحان کاشت مو دو تا چهار گرافت واحد فولیکولی مو را انتخاب کنند که باعث شد موی کاشته شده بهتر بر روی پوست سر قرار گیرد و منطقه‎ای که طاس است را بهتر در بر بگیرد. گرچه یک جنبه منفی این روش این است که برش‎های جانبی همچنین باعث از هم گسیختگی حالت رگ‎ها بیشتر از برش‎هایی می‎شوند که موازات شکاف سهمی جمجمه (ساژیتال) زده می‎شود. بنابراین استفاده از برش‎های ساژیتال باعث می‎شود که موها و رگ‎های خونی کمتری با این فرض که ابزار برش دهی هم اندازه هستند، برش زده شود. یکی از جنبه‎های مثبت برش‎های ساژیتال این است که آن‎ها بهتر به درون فرو برده می‎شوند و از برش متقاطع فولیکول جلوگیری می‎کند. در نتیجه باعث می‎شود پزشکان نیاز به تراشیدن قسمت پذیرنده نداشته باشند. برش‎های جانبی موها را شبیه به حرف T برش می‎زند درحالیکه برش‎های ساژیتال موازات و در بین موهای فعلی صورت می‎گیرد. استفاده از برش‎های جانبی در برابر برش‎های ساژیتال در جوامع کاشت مو شدیدا مورد بحث قرار گرفته است...